W marcu w kinach pojawią się 2 filmy dystrybuowane przez Vivarto – oba w ramach kontynuacji cyklu KLASYKA KINA ŚWIATOWEGO .

5 marca 2010 – „Bonnie i Clyde” reż. Arthur Penn, USA 1967
W rolach głównych: Warren Beatty i Faye Dunaway

Klasyka filmu gangsterskiego. USA, 1931, czasy „wielkiego kryzysu”. Clyde właśnie wyszedł z więzienia, Bonnie pracuje jako kelnerka. Kiedy Clyde usiłuje ukraść auto jej matki, wpadają na siebie po raz pierwszy. I od razu wyruszając razem w świat. Na początku nie znają ani swoich imion ani nawet celu podróży. Kiedy trafiają na starą farmę, w jednej chwili wszystko ulega zmianie.  „Jestem Clyde Barrow, a to Bonnie Parker. Napadamy na banki" – tak Clyde przedstawia ich nieznajomemu farmerowi. Zaczynają rabować banki i napadać na sklepy. Kradną i zabijają, ale oszczędzają biednych i słabych. To walka o niezależność z systemem i ludźmi, którzy za nim stoją. Parker i Barrow to postaci autentyczne - słynni w Ameryce lat 30. złodzieje, których działalność szczegółowo opisywała prasa czyniąc ich bohaterami masowej wyobraźni. Na dużym ekranie losy pary legendarnych przestępców pokazane są od początku, od pierwszej chwili ich znajomości, aż do końca, kiedy wpadną w śmiertelną zasadzkę zdradzeni przez przyjaciół.

12 marca 2010 – „Śmierć w Wenecji” reż. Luchino Visconti, Francja/Włochy 1971
Nominowany do Złotej Palmy film jest adaptacją utworu Tomasza Manna.

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci. (opis na podstawie 7 FORUM KINA EUROPEJSKIEGO)

 

Na podstawie nadesłanych informacji przygotował zespół redakcyjny [Portal NOwe-MEdia]